NAMYSŁY

Jak rozbudzać pytanie o Boga, aby było pytaniem zasadniczym?

(…) Chciałbym wspomnieć kongres katolików świeckich Azji i Światowy Dzień Młodzieży w Madrycie. Były to bardzo znaczące wydarzenia z zakresu wiary i życia kościelnego, ważne także w perspektywie wielkich inicjatyw kościelnych, w których będziemy uczestniczyć w przyszłym roku: XIII Zwyczajnego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów poświęconego nowej ewangelizacji i otwarcia Roku Wiary.

Kongres katolików świeckich Azji został zorganizowany w minionym roku w Seulu z pomocą Kościoła w Korei, a jego tematem było: «Proclaiming Jesus Christ in Asia Today» (Głoszenie Jezusa Chrystusa w dzisiejszej Azji). Na bardzo rozległym kontynencie azjatyckim występują rozmaite ludy, kultury i religie, których początki sięgają dawnych czasów, ale orędzie chrześcijańskie do tej pory dotarło jedynie do niewielkiej mniejszości, która nierzadko — jak ksiądz kardynał powiedział — żyje wiarą w trudnych warunkach, niekiedy nawet zaznając prawdziwego prześladowania. Kongres stworzył okazję dla wiernych świeckich, stowarzyszeń, ruchów i nowych wspólnot, działających w Azji, do większego i odważniejszego angażowania się na rzecz misji. Ci nasi bracia w godny podziwu sposób dają świadectwo o swej przynależności do Chrystusa, co pozwala zobaczyć, jak w Azji, dzięki ich wierze, otwierają się przed Kościołem trzeciego tysiąclecia rozległe obszary ewangelizacji. Doceniam fakt, że Papieska Rada ds. Świeckich organizuje podobny kongres dla katolików Afryki, który ma się odbyć w przyszłym roku w Kamerunie. Te spotkania kontynentalne mają ważne znaczenie dla pobudzania działalności ewangelizacyjnej, dla umacniania jedności i coraz większego zacieśniania więzi między Kościołami partykularnymi i Kościołem uniwersalnym.

Chciałbym ponadto zaakcentować ostatni Światowy Dzień Młodzieży w Madrycie. Jego tematem, jak wiemy, była wiara: «Zapuśćcie korzenie w Chrystusie i na Nim się budujcie, umacniajcie się w wierze» (por. Kol 2, 7). I rzeczywiście mogłem zobaczyć ogromną rzeszę młodych ludzi, pełnych entuzjazmu, którzy przybyli z całego świata, by spotkać Pana i doświadczyć powszechnego braterstwa. Niezwykły strumień światła, radości i nadziei oświecił Madryt, i nie tylko Madryt, ale także starą Europę i cały świat, ukazując raz jeszcze w jasny sposób aktualność poszukiwania Boga. Nikt nie mógł pozostać obojętny, nikt nie mógł myśleć, że kwestia Boga jest bez znaczenia dla dzisiejszego człowieka. Młodzież całego świata z niecierpliwością oczekuje na poświęcone jej Światowe Dni, i wiem, że już pracujecie nad spotkaniem w Rio de Janeiro w 2013 r.

W związku z tym wydaje mi się szczególnie ważne to, że na tegorocznym zgromadzeniu plenarnym podjęliście zagadnienie Boga: «Sprawa Boga dzisiaj». Powinniśmy niestrudzenie stawiać sobie wciąż to pytanie, «rozpoczynać na nowo od Boga», aby przywrócić człowiekowi jego pełny wymiar, jego pełną godność. W istocie, w naszych czasach rozpowszechniła się pewna mentalność, która rezygnując z wszelkiego odniesienia do tego, co transcendentalne, okazała się niezdolna do zrozumienia i ustrzeżenia tego, co ludzkie. Rozpowszechnienie się tej mentalności wywołało kryzys, który obecnie przeżywamy, a jest on przede wszystkim kryzysem sensu i wartości, a dopiero w dalszej kolejności kryzysem ekonomicznym i społecznym. Człowiek, który próbuje żyć tylko w sposób pozytywistyczny, w wymiarze tego, co daje się wyliczyć i zmierzyć, w końcu się dusi. W tym kontekście pytanie o Boga jest w pewnym sensie «kwestią najważniejszą». Prowadzi nas ono do podstawowych pytań o człowieka, do wpisanych w jego serce aspiracji do prawdy, szczęścia i wolności, do których realizacji dąży. Człowiek, który rozbudza w sobie pytanie o Boga, otwiera się na nadzieję, na niezawodną nadzieję, dla której warto podejmować trud drogi w teraźniejszości (por. Spe salvi, 1).

Ale jak rozbudzać pytanie o Boga, aby było pytaniem zasadniczym? Drodzy przyjaciele, jeśli prawdą jest, że «u początku bycia chrześcijaninem nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą» (Deus caritas est, 1), pytanie o Boga jest rozbudzane przez spotkanie z tym, kto ma dar wiary, z tym, kto utrzymuje żywą więź z Panem. Boga poznaje się za pośrednictwem ludzi, którzy Go znają: droga do Niego w konkretny sposób prowadzi przez tego, kto Go spotkał. W tym względzie wy, ludzie świeccy, odgrywacie szczególnie ważną rolę. Jak stwierdza Christifideles laici, jest to wasze szczególne powołanie: w misji Kościoła «szczególna rola przypada w udziale katolikom świeckim; właśnie 'świecki charakter’ zobowiązuje ich do tego, by przy użyciu właściwych sobie i niezastąpionych środków ożywiali rzeczywistość doczesną duchem chrześcijańskim» (36). Jesteście powołani do tego, by dawać jasne świadectwo o znaczeniu pytania o Boga w każdej dziedzinie idei i działania. W rodzinie, w pracy, a także w polityce i gospodarce współczesny człowiek musi przekonać się naocznie i namacalnie, że wszystko się zmienia w zależności od tego, czy jest się z Bogiem, czy nie.

Wyzwanie, jakim jest mentalność zamknięta na transcendencję, zobowiązuje także samych chrześcijan do powrotu w sposób bardziej zdecydowany do kwestii centralnego miejsca Boga. Niekiedy dokładano starań, aby obecność chrześcijan w sferze społecznej, w polityce i gospodarce była wyraźniej widoczna, a być może nie troszczono się w równym stopniu o trwałość ich wiary, niemal jakby była ona nabyta raz na zawsze. Chrześcijanie w rzeczywistości nie mieszkają na odległej planecie, wolnej od «chorób» świata, ale dzielą z innymi niepokoje, zagubienie i trudności swoich czasów. Dlatego nie mniej pilną rzeczą jest stawianie na nowo pytania o Boga także w środowisku kościelnym. Jakże często, pomimo iż określamy się jako chrześcijanie, Bóg w rzeczywistości nie jest głównym punktem odniesienia w sposobie myślenia i działania, w podstawowych wyborach życiowych. Pierwszą odpowiedzią na wielkie wyzwanie naszych czasów winno być zatem głębokie nawrócenie serca, aby chrzest, za sprawą którego jesteśmy światłem świata i solą ziemi, mógł nas rzeczywiście przemieniać.

Drodzy przyjaciele, w misji Kościoła potrzebny jest wkład wszystkich jego członków i każdego poszczególnego, zwłaszcza wiernych świeckich. Żyjąc zgodnie z waszym chrztem, bądźcie odważnymi świadkami Boga Jezusa Chrystusa w środowiskach życia, do których Pan was powołał. W tym duchu powierzam was wstawiennictwu Błogosławionej Maryi Panny, Matki wszystkich ludów, i z serca udzielam wam oraz drogim wam osobom błogosławieństwa apostolskiego. Dziękuję.

Ojciec Święty Benedykt XVI – przemówienie do uczestników 25. plenarnego zgromadzenia Papieskiej Rady ds. Świeckich – Rzym – 25 listopada 2011 r.

Na podstawie: opoka.org.pl
Zobacz także
Osłabł ten wolnościowy entuzjazm, który panował 25 lat temu
Pan Bóg nie chce, żebyśmy sobie jechali i nie zabierali Go ze sobą

Zostaw komentarz

Treść*

Twoje Imię*
Strona www

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Akcja KatolickaAkcja Katolicka Diecezji ŚwidnickiejBardoBenedykt XVIBiskup ŚwidnickiBoże NarodzeniechrześcijaństwoDiecezja ŚwidnickaEpiskopat PolskietykaEucharystiaewangelizacjafilmfotografiaFranciszekGłuszycaIgnacy DecJan Paweł IIJasna GóraJezus ChrystusKościółkulturaMagdalena JaroszMaryjamediamiłosierdziemodlitwaMonika RejmanmłodzieżpatriotyzmPielgrzymkapolitykaPolskaproliferekolekcjerodzinaSławomir AugustynowiczUrszula FurtakvideowiaraWielki PostZąbkowice ŚląskieŚwidnicaświadectwoświętość
Skip to content
This Website is committed to ensuring digital accessibility for people with disabilitiesWe are continually improving the user experience for everyone, and applying the relevant accessibility standards.
Conformance status